Marijke – De Speurneus

Eieren zijn een verrijkingsingredïent voor brood, dus nemen wij ze eens extra onder de loep.

Eieren worden in heel veel gerechten van over de hele wereld gebruikt maar, bij ons zijn de omelet en het spiegelei toch wel de meest bekende.

Het is ook zeer haalbaar om de gerechtjes klaar te maken op een school, de prijs is laag en de bereidingstijd is zeer kort, technisch kan deze activiteit geen probleem zijn voor onze kokjes van dienst.

Bij de rondvragen: wat is een omelet? Wat is een spiegelei?, zijn er nogal wat verwarringen!

De kleuters kennen de benamingen maar zij kunnen de juiste naam niet altijd bij de juiste foto plakken. Bij de bespreking van de mogelijke werkwijze loopt het ook wel eens mis maar in de keuken – de praktijk dus – verloopt alles dan weer op wieltjes.

Kinderen breken de eieren moeiteloos in de pan en de omelet wordt eerst even losgeklopt in een beker. Het eiwit stolt en verandert van de doorschijnende kleur naar mooi wit.

Gelukkig maar; want dat glibberig “slijm” vinden de kinderen al vooraf niet echt smakelijk en hun afkeer wordt niet onder stoelen of banken gestoken.

Bij de smaakproef is de omelet de absolute favoriet, het spiegelei wordt wantrouwig bekeken – het eiwit weet je wel… .

De kinderen maken heel graag hun favoriete drankjes.

Wat wij hiervoor nodig hebben vloeit er tegenwoordig zeer vlot uit: “citroen, sinaasappel, water, ijs voor milkshake, ijsblokjes voor heel koude drankjes enz…”.

Hoe? Is ook geen geheim meer want oefening baart kunst, maar op de vraag hoe je bruis in je drankje krijgt, zit men in de knoop.

Er worden wel suggesties gegeven en dan komt het zakje bicar tevoorschijn.

Bintou en Sioban gaan op zoek naar water, naar fruit in de fruitmand waaruit wij sap kunnen persen en een beker.

Hoe wij fruitsap kunnen maken is al geweten en wordt dus ook moeiteloos gedaan en dan komt het magische effect van bicar op de proppen.

De kinderen mogen zelf een half lepeltje bicar in hun beker roeren en dan? Jawel, bruis ….

’t Is limonade, lekker, nog …. Er wordt geen suiker vereist, de kinderen hebben aan het bruiseffect genoeg om limonade te fabriceren, nooit eerder werd er zoveel gedronken in de klas.

Wij halen meer citrusvruchten in de buurtwinkel om meer, gezonde en frisse drankjes te maken.

Onze confituur voor vaderdag wordt in de potten gevuld maar hoe sluiten wij onze potten af?
Op de bijsluiter van de confituursuiker worden glazen potten met een metalen schroefdeksel aangeraden.
De kinderen hebben dus vooraf de juiste bokalen gesorteerd, er waren ook plastieken deksels, plastieken potjes e.d. in de aanbieding….
De potten moeten meteen dichtgemaakt worden en omgekeerd op het aanrecht gezet worden, niet voor beginners vind ik. De kinderen denken er anders over, zij kunnen dat, zij hebben dat thuis ook al gedaan, zij dit en zij dat tot wanneer de warme (heel warme) potten voor hun neusje staan…. Hoe pakken wij die potten vast? Hoe zorgen wij ervoor dat de potten op het aanrecht blijven staan terwijl er deksels op vastgemaakt worden (glad werkvlak voor glas…)?
Ik lees nog eens de werkwijze: er moet zo snel mogelijk gewerkt worden om de confituur te kunnen bewaren!
De oplossing wordt snel gevonden: duo-werk! Iemand houdt de pot met een doekje vast en iemand draait het deksel snel vast. Prima, niet zo gek die speurneuzen.
De potten worden op een natte nette vaatdoek gezet tegen het wegschuiven van het aanrecht, de kinderen hebben keukenwantjes aan om zich tegen de warmte te beschermen.

Een technisch avontuur op kleuterformaat, het duurt langer dan wanneer je alles zelf doet maar de voldoening is zoveel groter wanneer de kinderen zelf het cadeautje in elkaar kunnen steken, zij glunderen van trots en zij onthouden hoe zij tewerk gegaan zijn!

 P.s. Er wordt ook een potje, met paraffine afgedekt, getoond maar zelf hebben wij geen paraffine verwerkt bij onze confituur. Dit werkje vraagt te veel precisie want de pot moet volledig afgedekt worden met een vloeibaar, heet materiaal en dit vind ik te onveilig voor kleuters.
Ik vermeld erbij dat paraffine een aardolieproduct is en dat de confituur met een laagje paraffine volledig luchtdicht afgesloten wordt.
Er bestaan nog afdeksystemen, bijv. cellofaan met een elastiekje eromheen. De kleuters hebben alle kleine potjes op die manier afgedekt. Een handige Yasmine als ambulante juf van 6 jaar, begeleidt de andere inpakkers hierbij met een engelengeduld wanneer het even wat minder goed gaat. Yasmine telt de potjes per vijf en dan mag er iemand anders komen om de taak over te nemen. Een zelf gevonden oplossing om het overzicht te bewaren! Goed zo Yasmine!

Kinderen zijn gefascineerd door het effect van gist in deeg.

Het is toveren op kleuterformaat, van een bolletje deeg maken wij een grote bol.

De kleuters verzinnen hun eigen theorie: er ontploft iets en alles wordt weg geduwd….

Eigenlijk vind ik dit een hele mooie omschrijving en misschien is het woordje verzinnen niet echt juist gekozen want, het biologisch proces van gist produceert gas! Het gas duwt het deeg uit elkaar waardoor het zwelt, goed gezien van onze speurneusjes!

Ik probeer het gisten te visualiseren met een ballon op een flesje, gevuld met water en gist.

Wij zetten het flesje lekker warm op de vensterbank en wachten af.

Wij wachten vrij lang maar er gebeurt niks.

De proef heeft de interesse van de kleuters gewekt en zij willen zien of er wel iets kan gebeuren met de ballon. De proef wordt dus hernomen met een vollere fles water waaraan verse gist toegevoegd werd.

In een tweede flesje wordt er gedroogde gist aan het water toegevoegd en opnieuw wachten wij af.

Dit keer met succes want de druk stijgt en de ontstane gassen blazen de ballon op!

De kinderen vinden het een goocheltrucje voor op een verjaardagsfeestje – doen!

De bevers, een naam die al jaren stand houdt. Eventjes een beetje uitleg … .

Michiel was een jongetje van vijf jaar dat zich aansloot bij de scouts.

Hij was zeer fier op zijn scoutsgroep, de bevers! Alle kindjes in de derde kleuterklas vonden “bever” een leuke naam, een titel, een erkenning voor zijn vijf jaar.

Iedereen wou plots een bever zijn en daar hadden wij geen bezwaar tegen .

De tweede kleuterklas wou ook wel een naam en zij kozen voor “eekhoorn” – gewoon omdat eekhoorns vlug zijn en hoog durven en kunnen klimmen en omdat eekhoorns slim zijn … .

En dan kwam de eerste kleuterklas ook met de vraag om een naam voor hen te bedenken, zelf hadden zij niet echt een ideetje.

In de klas werd er toevallig die week een boek over trollen uitgewerkt – daarom kozen de eekhoorns en de bevers voor “trollen” !

Ondertussen is Michiel al 27 jaar maar de namen blijven ; de eekhoorns willen nl. volgend jaar absoluut een bever worden en de trollen zijn fier wanneer zij een eekhoorn worden.

Afscheid van de bevers … .

De bevers met die lange benen vallen nu al een beetje uit de toon. Wij moeten toegeven, de kleuterklas is te klein geworden voor de grote onderzoekers en ontdekkers. Wij zullen jullie missen, bevers, maar de eekhoorntjes van nu zullen jullie plaats innemen in september. Jullie worden onze trots (die wij toch een beetje delen met de ouders,…) in het eerste leerjaar .

Alle bevers zetten hun eerste stapjes op de grote school in september ; daar zullen zij weer de jongste kinderen zijn , de geschiedenis herhaalt zich.

Wij geven geen rapport maar alle bevers krijgen een grote onderscheiding voor talentontwikkeling, voor groepswerk met brio uitgevoerd, voor brainstorming waarbij geluisterd wordt naar elkaar en vooral voor aanvaarding van iedereen met de lieve en de scherpe kantjes van elkaar! Dikke kus en een bank vooruit op de grote school !

De eekhoorntjes en de trollen krijgen natuurlijk ook hun deel met een dikke duim en een knuffel en de jaarlijkse bevordering van eekhoorn naar bever en van trolletje naar eekhoorn maar dat houden wij nog even tegoed voor september! Iedereen terug op post dan?

Eerst nog een beetje samen genieten van een zomerse vakantie, thuis , ver weg of in de zomeropvang waar ook mooie thema’s voorbereid worden.

Nog de oudercontacten, een weekje techniek en beeld met Olivier en een mooi schoolfeest en dan nemen wij op dinsdagavond afscheid tot september?  Marijke.

Het schooljaar loopt op zijn laatste beentjes maar wij hebben nog een leuk projectje op het programma staan.

De kinderen zijn moe, het is genoeg geweest voor sommigen maar wij hebben een gast die de bevers – vol enthousiasme – nog een laatste avontuur laat beleven op de Speurneus.

Olivier D’hose is terug van weggeweest, zijn batterijen zijn opgeladen en vanaf maandag vliegt hij er weer in met onze speurneusjes!

Wat ? Is nog een verrassing ; Sylvie en ik hebben alleen enkele voorstellen gedaan . De kinderen zullen wel tonen en uitleggen welke kant zij opgaan met onze ideetjes. Voeg daar nog de aanpak van Olivier bij en onze menu is af – wij zullen ons project samen tot een goed einde brengen.

Laat de bevers nog eens goed samenwerken met de eekhoorns en de trollen als mooi afscheid.

Alle kleuters kunnen voor de hele schooldag mee naar het Story-plein.

Vooraf hadden wij een spelletjesparcours uitgestippeld maar bij aankomst was hier voorlopig geen sprake van, de kleuters zagen klimtoestellen die moesten uitgetest worden.

Alle begeleiders stonden verspreid opgesteld om hier en daar een handje toe te steken bij het klauterwerk van de kinderen en om het speelterrein min of meer af te bakenen.

Het weer was ideaal, geen zonnesteekweer en geen regen. Alle kinderen waren uitgedost in speelkleren, ideaal om veel te spelen met elkaar.

Dat laatste was echt opvallend, de kinderen konden heel mooi met elkaar spelen. Er hing geen agressiviteit in de lucht. De kinderen konden zich over de ruimte verdelen, niemand hinderde een ander om te spelen, waar nodig kon er geholpen worden zodat ook de allerjongste kindjes aan hun trekken kwamen. Hier nog een speciaal dankwoordje naar Veerle, Lotte en de ouders die extra hulp geboden hebben – begeleiding meer doet alles zoveel sneller en vlotter verlopen.

Af en toe werd er afgewisseld om het spel nieuw te maken, het klimmen werd een balspel of een schipper mag ik overvaren? of de kleintjes konden naar een afgebakend speeltuintje voor de jongste leeftijd.

Het Story-plein is bezig met renovatie, ooit wordt het speelterrein nog mooier en beter maar dit is puur een visie van ons, de volwassenen, alle kinderen hebben zich echt wel geamuseerd!

Er zijn al plannen om een halve dag op excursie te gaan in de septembermaand – een kennismakingstocht, zeg maar, om iedereen aan het werk te zien samen in een speeltuin. Een mooie afsluiter van onze uitstapjes voor dit schooljaar.

In de waterbak gaan de bevers aan de slag met grote buizen. Moeiteloos wordt er een waterbaan in mekaar gestoken, net alsof het materiaal er speciaal voor ontworpen werd.

De kinderen zoeken na een tijdje andere toepassingen met de buizen, zij maken o.a. bellen in het water door in de buizen te blazen.

De waterpret wordt megagroot wanneer er zeep wordt toegevoegd : extra resultaat met grote zeepbellen en een dikke laag wit schuim in onze bak.

De kinderen spelen allemaal graag met water, eigenlijk moet de waterbak altijd geopend zijn.

Per vier kleuters kan de waterbak optimaal gebruikt worden, het materiaal wordt heel dikwijls veranderd.

Vandaag willen de kinderen waterdrankjes maken in de bak, in spelvorm, wij hoeven deze drankjes niet echt te drinken.

De kinderen amuseren zich met kannetjes, potjes en lepeltjes, zij roeren en zij gieten steeds opnieuw vol of leeg… . Op mijn vraag om een bruisend drankje te maken doen zij alsof maar ik blijf mijn vraag herhalen, ik wil een beetje prik in mijn bekertje.

De kinderen zoeken en vinden! Wij voegen thee, bloemblaadjes, citroensap, suiker …. en tenslotte bicar aan mijn beker toe en warempel, mijn beker water heeft belletjes – proefje geslaagd, de eekhoorntjes zijn heel trots op hun vondst (verschillende mogelijkheden lagen op de werkbank binnen handbereik).

Het technisch aspect.

De kinderen gaan bij juf Sylvie en bij mij aan de slag.

Wij maken een keuze uit enkele fruitsoorten. Dan bespreken wij rond de tafel hoe wij tewerk kunnen gaan. De kinderen zijn al het één en ander gewoon en dat merken wij zeer goed!

Bintou zegt al direct dat de stekker in het stopcontact moet om te mixen, Gülbeyaz vraagt om het fruit eerst goed te wassen, Saad blijft aan de mango ruiken en toont mij hoe ik de mango moet aansnijden. Hij vindt het grappig dat ik er een beetje moeite mee heb om de pit los te snijden van het vruchtenvlees… . Yasmine neemt het werkje van mij over, iedereen rond de tafel levert haar/zijn bijdrage om het fruit al fijn te snijden vooraleer alles de mixerbeker ingaat.

De kinderen proberen eigenlijk eerst met een vork om fijn te prakken maar de conclusie is gauw gemaakt, het sap wordt er maar een beetje uitgehaald en de rest is pulp … .

In de keukenkast mogen de kleuters eens uitzoeken welk ding er een hulpinstrument kan zijn : de mixer komt er als eerste uit.

Het resultaat is er meteen in onze groep, het drankje ziet er trouwens mooi roze en lekker uit, de geur is fruitig-zoet.

Bij Sylvie zijn de meloenen aan de beurt : een heel speciale geur die niet iedereen doet watertanden… . Sap ervan maken is geen probleem met de blender.

En dan het proefmoment : alle kinderen kunnen kiezen uit beide drankjes, niemand klaagt erover, de kannen worden leeg gemaakt en was er nog meer, het zou ook goed geweest zijn – morgen proberen wij nog andere smaken.

Het startsein is dus gegeven om fruitige, ongezoete drankjes te maken met gekende en minder gekende fruitsoorten, wij gaan nog lekkere, gezonde en dorstlessende weken tegemoet!